Mirin
Roçûn wek avê di nav tiliyên wê de derbas dibûn, keça ya di qurzîkê de , li ber pencereyê rûniştî, di berêvarê de, bi hêdîbûnek ji xwe bawer diponije, dema buhirtî, ji rojê wê metirsîdar dibe, dikeve di avgerekê de, ji ponijîna xemgîn.
Bi henaseya xwe ,di nav kenarên dudiliyê û deryayên pirsînê, şiyar dimîne, bêdengiya xwe bi zîrekî, li dor ewrên dirêjkirî , li cem çiyan de dirêsand, di binê bêhêviyê de , li ser nepeniya xemgîniya xwe de digeriya, xemxwarî nikarîbû awirên xwe yên xwarê berve jor de berdildan bikra, berve wê zerbûyê , di nav kêliyekê û ya din, bîra xwe pir wêneyên bi êş girtin, li gel her wêneyekî , dilopek hêsir jiyana xwe li ser riwê wê de, bi dawî kir, û dilopên din dûr ji tiliyên wê ketin, û hinek jî li ser pencereyê li kêlek perdeyên gulî lêketibûn, wisa ji kûrahiyên xwe dipeyivî , bê vedeng diqêriya , li erdê de sipîbûn nema , ezman maşî, xewin peşirî , xemgînî gavên xwe bi yekbarî birêve dibir, bê li rast an li çepê xwe bizîvire, çûna xwe berve sîngê wê berdewam dikir.
- çi hatiye min , çima ewqas êş , çima tu guhê xwe nadî min xwedayê min ?!!
Hêdî hêdî pistepist kir û ahîn berda, di kêliyekê de bi giriyê hest kir, rabû li ser nivîna xwe û li ser wê de ,wek zarokekê xew dikir, balgiya xwe hembêz dikir, û li ser ya din serê xwe danî , girî ji bo wê rabû li ser piyan, xemgînî hewil dabû ku bi xuşîna xwe bê rawestan berdewam bike, û di katek e din û zû de, ji sibehê , nelivî, tiliyên wê yên nerm nelivîn, feleka reş hêla, sipîbûn ji berbangê bidest xwe nexistibû , mir , bê ku yarê wê ji dilê wê bigere, ew dilê wesiyayî wek wan rêyên dirêj û şil , û ev tîrêja ku kîna roçûnê ji çavên xwe derdixîne.
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق