Narînbendên
Kurdistanî
Rêber Hebûn
Di te de
riwê jiyanê ye, zaroktî û pakiya wê ye , kovana wê di eniya
dilan de, xweşiya peyketinê li pey xewinê ye .
Asîmanekî
tu ji şahiya xweş re , pistepistên baranê yî li ser pişta
keskesorê , tu mîna dara berûyê yî li ser bilindiyeke helemût
de .
Di nîgaşa
xwe de ez te datînim, te di xwe de amade dikim,bi te bi yek dibim,
mîna pênosa lêvan li ser lêvên te diçim
Hêdî hêdî
oxiriyê ji min bixwaze, ji darên hestên xwe pel bigre wek
helbestên yên nayên jinavbirin, di te de giyanê serxweşan e, bi
tovên gularezê yên min li sîngê te danîbûn tenik bibe.
mirin
nêziktirîn bendewar e , ji her kesî
bêhitr dixwaze laşên me yên hatîxwarin di destên xwe de bihêre,
ev pozbilindiya çendîn wêran e, ew demdemanî çima deziyên xwe
yên puç li pêş rastiya me dirêsîne, berve rewrewkê koç
dikin, hûrik in ji turên êrd in em , derzê ji qelşandina banî
ne, şopên lingên kurmikan in dema ji gewriyên nepirûşekên
kulêreyê derizîbûn
, ji vê felekê me tiştek wernegirt , ji bilî binkeftinê .
Ev dil
kêrên valahiyê di wî de derbas bûn, û xwezî kiribû ku hinekî
ji mestbûna evîndaran heta mirinê bi wî keve ,û ew di zîndanên
nalînê de bimîne , ta ku êrîş berde li ser evîna yekbar , têr
bi rawestgehên evîniyê dirame.
Min bi
evînê kevir bike , ta ez ji hundirê xwe piştrast bim, ez di te de
niştecî me , û bi avên hestên te dagirtî me, de wan berde min
, belkî girnijîna min vegere, êdî ez xwe nabînim, hembêzkirina
dilşewatiyê,
min serxweş dike, di te de dihêle tiliyên min bilerize, mîna
peyalên şevbêriya kurt, wek e ku vegera dengê te hîşt vedeng
vekişiyayî binale, wek ku derya ji girnijîna me teng bû, û rabû,
ta gemiyan daqurtîne.
Ez mîna
balindeya leglegê me, bi quncikê berêvarê diramim, , bi
xemgîniyê,
kevinbûyî dibim, ji şadiyê hêdîka vedikşim, ta ku bighim
naveroka xemgîniya te, ezê ji bîrêkirinê bikim fîxan, bang li
dîdara me yê nêzik û dûr bikim, hingî ez xwe bi leylana te
digerînim xwînçûyîn dibim, mîna bişkoja xunavbûyî xwe
ditewînim, ta ku tîrêja te pêşwaz bikim.
Ez ji
girnijîna te me , eger tîrêj da ,ez jî tîrêj didim, û eger çû
ava jî , ez diçim ava , ji te re ne titşê ku min hîn
nenivîsandine, ji te re wêrekiya sîper dema hewil dide ku bigihe
bilindiyê , li ser laşê te mezintirîn kom ava dibe, ji hemî
xwedawendan re, û di nav wan de xwedayê nêr matmayî li pêş
dînbûna te radiweste, di dilê de darên sêdarkirinê têne
sazkirin, ji zordarên yên fêrî serjêkirina evîndaran bûn , em
yekem dundeyên rikeberiyê ne, û vexwenderê serdema ronahiyê ne,
di feleka tariyê de, tu yê xwe li ser gewdeyê min de mîna
dêhleşêrek e mest xwe çemîn dikî.
Zuhabûna
dûratiyê bi meya peyvên pir belav dikî , bihndanên xwe ji min ve
nêzik dikî, mîna şanikan li dûr nêfkê te ez belav dibim , min
dihêlin ku ez ji dilpijokiyê û nalînê gêj bibim, tu strana ya
bi baranê re dikeve pêşbazî.
Bi hev re
emê pêta siberojê gur bikin perestoya min, û ji bilî
lihevpirsînê tiştekî namîne, ku rûtbûnên bêdengiya mayî di
amanên germahiyê de rûşan bike, tevî şelûya sarbûnê û
jihevketina nîgaşê ji pozbilindiya dûriyê, di navbera metirsî
û beraxaftinê , di te de welat xewina hemî kesên mirî û yên
jiyan kirin e û yên kê jidayik bibin.
Ez te bi
hemî pergalên şeydabûnê dibînim, mêya min, li gel te têrhatî
di her tiştekî zuha de stranên me lêdide, xaçên me radike, lê
evîna me ji wêraniyê re kovanên avabûnê vedigerîne, cîhan ,
xirbeyê xwe li ser eniya gengazan de dibarîne, û em jî hevdû bi
pirûşkên maçên xewindar hembêz dikin, baran , şiyarbûn û
çirûska keskesorê em serpê dikin, cîhanek e nû û gerdûnek e
kesk em radighînin, dûriyên bê dawî em nîgar dikin, buxçeyên
nalînan em dihejînin.
Ji te hez
dikim ey bavlîsoka mirina min , tenaziya xwe bi nûjînbûnê dikim
, dema memikên te bin lêvên min raperînê dikin, alên şahiyê
radibin, beranberî reşatiya alên xemgîniyan , tevî domanê ez te
dibînim , demsalek pêwendî û ewlehî , min vegerîne xwe ey
asîman, dilê min li ser mana te bi cih bû ,giyanê min li ser
cihêbûya keserên te dima, ev xemgînî ji her deverên kûr têne
me, de memikên xwe gilover bike, bihêle ez neyartiyê bi xweda re
di çavên te de bikim, ez vê rêbazê têk bidim ,gurmiya şeytên
bi dest xwe xim,wek mehnegirtinekê ji xwedayekî nayê dîtin, kesê
dixwaze dikuje , û kesê dixwaze azar dike , min bihêle ku ez erza
wî bidim, dema ez lêvên te ji bo maçekê qayilkirin bidim, min
bihêle ku ez wan jibîrbûyî bikim , dema bin te de dilerzim , an
di lêvên te de bi maçekê nediyar dibim , ey xwedawendê , bê
wateye canvehatin bê evîna te , li gel avşînên dûr avbaziyê
dike, ji gergeroka deryayê re şahiyan diafirîne, ez bi xapên
rewanbêjiyê ne pîşeger im, ji ber ku maçên min ji lêvên te
re ,kurtasiyek e bese ji dirûva hembêzkirina erd ji ezmên re ,
pêdiviya min bi çavên te hene bi rêya wan ez xwe ji xemgîmiyan
vedişêrim, pêdiviya min bi bêdengiyek e ku di nav lêvên xwe de
xweştirîn axaftin vedişêre, evînek e min ji felekek ta felekekê
veguhêzîne , ne hêsan derbasbûnekê an dilsariyekê, ne
zuhabûnekê û ne jî rûreşbûnekê, di sîngê te yê dagirtî de
buhiştên evînê ez bihindan dikim , arezûyê sirûd dikim.
Ez ji hezar
gularezên sipî re distirim, deverên minî tu , ba , ax , û
beybûnî tu.
Dilê te ew
rê, rizgarî û nîşan e, pêdiviya min bi te heye mîna çemekê
li rex qebqeba çepelan de, dem bang li te dike, wek ku dengê dilê
min vedenga guhmasiyek e deryayî be, navê te bang dike,û tu li
berxew bî jibîr neke ku ez nakevim xew eger nêzik hinarikê te
nebim, ewlehî dibe ewr li cem te, tu êşa li paş xêzanî.
Li ser
dengê gavên te xemgînî û şahî saz dibin, awazekê dirêsînin,
sirûda jiyanê desdan dikin, li gel te wate destpê dike, mîna
şîrekî ji guhanê gotinan derdikeve, li gel te gerdûna kal dibe
şînkayîyeke pêlbûyî, ew gunehên kirêt , hindek talanbûn in ,
xwe di hişên lawaz de bi cih dikin , bi felsefa evînê a taybet bi
me xwe bi çek û rext bike, henaseya xwe bide ronahiyê, xwe bi
baranên kobanî bişo, ji fişafişa tirsê yê mirov dighîne bîra
kûndîtiyê netirse.
Em felekekê
diafirînin , têde avşîn li ser piştê çiyan de ,di bilindiyê
kûrahiyên me de , avjeniyê dike , xwe pepûk neke, narvîna me
ye ku em girnijên xwedawendê bidest xwe xînin, em wê ji mirina
wê ya dubarebûyî rizgar bikin, li gel te elfebayan dinalin, mîna
ewrekî yaqûtên barana şîn xwedî dike, ez di memikên te de,
ewrên ezmên dimêtim, li ser lutkeyên te yên bilind siwar dibim,
mirinê di nav çongên te de kedî dikim, ta ku were jêbirin, tu
nûjînbûna benderên nemiriyê bi pêçengên xwe digrî, bi
werîsên rehniyê yên ji sermemikên te derdikevin xwe
digrim,zaroktiya evîndarên destpêkê vedigerînim, di dojeha maçan
de ez hêsirên Gelgamişê tevdidim, di çavên te de mêyatiya avê
desthejan dikim, zuhabûn û cefayê azardayî dikim, tunebûnê
xwerî dikim, tu şengî mîna çema evîneke bi bêdengiyê
pendyaran derbas dibe, welatî tu ji germahî , xunav û kulîlka
baxbûyî re,di şevbuhêrkên maçan de, ji te re nalîna min , ji
memikên te re xweşiya min e nemir, mîna mafekî namire, tu kovana
dilpijokiyê yî di asta beraxaftinê , pira ya rastiyê û rewrewkê,
hevdîtin û azariyê ji hevdû vediqetîne.
De hingivê
lêvên xwe di peyalê memikên xwe de berde, min bihêle bi dînîtî
ez mest bibim, de rehnên xwe ji min re mîna Dicle û Feratê veke ,
ez bi serxweşiyê wek xwedayek û jiyanekê , û bi lerzandinê wek
çîrokên rojbûn û bercandanê bawer im , ez bi te wek
xwedawendekê, ji hemî kesên yên tên , henaseyên xwe berve welêt
ve rakirin e, û li ser bedewbûnê,ref dû ref, sivik û giran
hildikşin.
Ji te re ne
ew maçên yên li ber hilpekandinên memikên te,dema berdana
derengmayî têne gupkirin, ji te re ew kêliya a jiyanê kurtas
dike.
Em bi êşê
pêş dikevin, mişextiyên xwe ji lehiya hêzê hembêz dikin, ji
tiştê em li ser fêrbûna xwe têde dişiqitînin, ta ku xulekên
jiyana vala ji me baz bidin, bê qêrînekê ji ezmên re bibêje li
ser dilxwastinê me bi berzkirin û belavbûnê di dêmên ewrên
sipî de, dûrî derbasgehên azariyê.
Ez bi xwe
re diaxivim bi te re, û te dikim paytexta gorandinê ji her baskekî
mêrkuj, bi kunêlên çermê te , ez bi yek dibim, ronahiyê di
hundirê xwe de dihêlim, girnijîna xwe li pêş te de venaşêrim,
bangên evînê veneşêre, têde xwedawendî û serwerî û
pozbilindî berve asoyên dûr de heye, em tune nabin, bi evînê
biçûk dibin, emê mîna du hevrişman li ser pela dehla kesk û
tarî de bixuşin, ta em bibin bi qasî dilopek xunav di sibehên
avdarê de, li vir , li ser kendalên evîna te yê bala de, ez bi
xwe re dipeyivim, di lêvên te de hejandina meya di nava peyalan
de, û axaftina kutanvaniyê .
Ji memikên
te re sirûda qazan e, dema bi baskên xwe golê sîle dikin û
zikêşa laleyê diarînin, ji noqê te re axaftina meya kevinbûyî
.
Tu cewhera
seravbûyî bi serxweşî û bi sirûda elendê cîtengbûye, di te
de ez avjeniyê dikim, di perjengên sipîbûnê de û belavbûnê
demsalan , ez temenekî bihin dikim,li ser kevîkê niqombûnê bi te
re derbas dikim, li ber çavên bahozên evînê hawarxwastina te
dikim, tu ew taya işkî , semaya reşmarê yî di damarê zuha de,
hêsira qerenfîlê yî di destpêka buharê de, sirûda keskayiya
zelalî, min vegerîne zayînê li dema ez bûm e, û qêrînê bi
lerzandina ya jiyanê dike awaz biguhêre, wisa emê bighin lutkeya
şeydabûnê bi tiştê pak yê me rahijtê, dema em bi ala evînê
digrin û dihêlin di ezmanê pakiyê de berba bibe, , bi hebûnê em
bawer in , giyanê comerdiyê em didin e bîrêkirinê, ji laşê te
hilma daristanên yên dihejin werdigrim, bi derperîna agir di
giyanê min de û di lutkeya dînbûnê de ez bi narîna evîna te
xwe dişom, heta tunebûn bimre, ji te re ne lavayên maçên min yên
agir li dor wan de her êvarê xwe dipêçe.
Tu yî ya
ez bi sivikî tême cem wê, di katê zêdebûna bîrêkirina tîr,
gav xwar dibin, evîna zêdetir şiyar dibe, dema tu hilat dibî,
giyanê min di rehjenê xêzan de derbas dibe, wek sirûdên evînê
, xwe ji dengên êşan re natewînin.
Ji nişkê
ve di raperînên xwe de ez felekê bizadan dikim, li pey te dibezim,
wek gokên êgir bi evînê heta dawiyê têm birajtin, ez ziyana
kelandinê di xwelîdankê tunebûnê de jibîr dikim.
Bi rêya
te ez strihên salên xwe yên vala hildikşînim ,em herdû li gel
ferehiya asîmanê niqom bûn e, nêzik hevdû dibin, bi tijebûna
şahiya xwe em dibin keziyên keskesorê û difirin, hevdîtina me
ji nemiriyê nêzik dibe, em dikin awaz, lava dikin, tunebûnê
dikujin, sînorekî em di navbera wî û dilên xwe de saz dikin,
xemgîniya xwe xelatî wê dikin, em xwe ji yaseyên wî rût dikin,
hevdû em hembêz dikin, bi cêwîbûnê em binyad dibin, di kêliyên
maçan de em dengê xwe yê ketî distînin.
Rêyên min
revînê ji gavên min radighîne, li ser rexên dûr paşguhkirî
dinalin, rêyên min bi min derbas dibin, sirûda rêwî di jiyana
min de didizin, dilerzin dema ji dûr ve gavên min silav dikin,
bîçimên min bi tenê xwe rûdinin , hatina te distrînin, banga
rohilatina te dikin, xwe amade dikin bê ku guhê xwe bidin dengê
payîza xwîntirş, bi te re û bê te tunebûn dibe mîvanê katên
yekem ji sibehê, wek ku zayîn bê te tenê avrazek be, dikeve ji
mirinê di mirinê , bi aramiya hespên girêdayî di hevşiyê de ,
wek amadebûnekî ji rêwîbûneke dîn û nepenî re û li ser
piştên kutanvaniya dîn ,awirekî didim çavên te, di sipîbûna
memikên te de tazîbûna berfan li ser çiyayên olûmpê radimûsim,
li ser deştên gewdeya te xemgîniyên Torûsê bihin dikim, awaza
seqemê yê bi dengên bê di lutkeya Êvrêstê de bi hev digere,
bagerên yên evîna me hildigrin ji bajarek ta bajarekî
vediguhêzînin.
Kobanî
mîna stûnekî li ser volkanên evîna me rep dibe, ji wêraniya xwe
çêdike, me dinivîse ,ta me di nav sozdayan de nemir bike, ji
awazên maçên me re xwe stûxwar dike, bi anûvaniyê dişewite, bi
laveyê gur dibe, raperîn dike ta ronahiyê ji dawên keserê
derxîne, di te de ez mêrga şeydabûnê derbas dikim, wek stûnên
rehniyê li daristanên dûr de rêzî hevdû dibin, li paş wê
şaxên temenê dûr dilerzin, têde benderên tilêliyan vêdikevin
bi rondikên yên dixwazin xwe ji girnijînên şadiyê re noq bikin.
Di te de
xewinên xweşiya kor berz dibin, li ber çavên evîna me ya zelal
de, deryayên sirûdê û xemgîniyên gewdeyê gêj dibin, li ser
lutkeya sîngê te de,ez wekî hespekî bi bask xuya dikim, û li
geliyê lêvên te de ez welatek im, ji gerdûnê re li ser evîndarên
xwe lihevpirsîn dike, ey pêla şewatan, ji ku ronî tê , hemî
sinc girtîne, hemî rê bîçimên wan zengarî ne, evîna te ya hov
bi ser dilê min de deqekî mîdî dikute, û li ser eniya min de
xemên kurdistanê diniqişîne, ez xwe nabînim ji bilî baranekî
li ser sekûya şewatan, hindî perdê awazê di min de diheje, ez
xwe dibînim, direvem cem te , û ez daholên bîrêkirinê li paş
te lêdidim, ji bilî fîncana qehweya min e sar tiştek bi hawara
min were nîne.
şahjina
min , ji te re ye serxweşiyê , tu zikmak û çavkaniyî , pakiya
dundeya şahjiniyê yî, serkeftinên me li ser nivîna çolan de, ji
me re bejinên sosina geş diyar dike, bihna zeyzefûnê ji memikên
te min gur dike.
Tu li ser
laşê min de mîna dilfîneke kedî xwe noq dikî ,tu efsanan di min
de bê westan binav dikî , rawestandin li ser textê şaşbûna
lawaz de nevêtî dikî, bi her zerbûnê zorengê dikî, ev reftara
te ye bi min re, di şevên avdara lehengî de derbas dibî, ey pêta
pêldayî di xwîna min de, de lêvên xwe bide min û di xweşiya
min e pendiyar de mest bibe, em ji bo ku bighin kutanvaniya cîhana
bala xwe dikujin, vaye em li pêş dîrokê ne, şûrên meraqê,
dilpijokiyê û arezûyê ji sirûştê re dikşînin, berî jîndarên
mirovî diyar bibin, pişt re dibin hogirên me, vaye em tazî ne ji
derew û durûtiyê ,ji mirinê hemî, û dojeh ji cankêşiyê dibe
kef li ser dengê ganê me ya berzbûyî, wek lingê zarokekî di
nav tehtan , li te rehjen vedigerin tevî ku li gel leylana derewîn
de neman dibe, li ber dergehên te karwanên arezûyê herdem rêzî
hevdû dibin, de destê xwe bide min , ew bi sêwîbûna min hest
dike, û bi germahî dadigre,di kata ku artêşên seqema mirovî
êrîşê me dike, ji bilî te jin mîna orispiyan in, xwe li ber
lerzên derewîn digerînin.
Te berdidim
zimanekî serhişk, di te de serkêşiya xwe dijîm, ta ku ez bawer
bibim ku jiyan ewa afirandina êgir e. û xwe xistina şûnê roniyê
di rêyên tariyê.
Tu ew
çiyaya ku di min de cîgîrbûyî , û bê te felek bêzarî ,
pepûkî û wêraniye, de lêvên xwe bide min , ta ku pê şîndariya
çeman û şînbûna deryayan bixemilînim, tu agirê êgirî, ez ji
dola nifirê me , yê xwe li ser gîhaya nemiriyê de da rûniştin,
bi devê marekî, ku hate li ser nemiriyê ta wî tarûmar bike, di
wê demê ji nişkê ve Gelgamêş bi hêsirekî tazî li kêlek
solafa nalînê rawestiya.
Lêborîna
te xwedawenda min , em gunehkar in ji kevinê kevin de, û hilpekiyên
jîndaran in , dema qerezan bi tunebûnê re dikşînin û vala pê
dileyzin.
Dilovaniya
te perestiya min , ez li ber keserên girnijîna te ya dilşikestî
de bê rewş im, di te de ez şerê kirêtiya a di dilxwastinê de
heyî dikim,di evîna te de xwedawenda min laveyên xwe ez
distirînim , belkî sipîbûna min e gêj berz bibe, di rehjenên ku
ji bilî te tiştekî hizir nakin, cîteng nabin ji bilî dengên
gavên te.
Ew hêsir
ji ber çi damarên êşê derbas dikin?!
ew eynik
çima li ber dîtinên bîçimên me de dişkin, ji arezûya min re
wateyekî nepeniye, ji derveyî şîrovekirina tunebûnê û
hejandinên cankêşiyê, gunehiya min ku ez li ser leylana te
dijîm, ta bighêjim naveroka dîtinan, bi gurzên yasmînê û hêza
şoreşgeran ez dagirtî me, û daxwaziya min ku di te de bighim
kulîna rokê, di quncê yê kirêtiyê bi birûskê lêdide, di
axaftina bi evîna te re xwe bi cih dikim, derdê dijwariyên azaran
dikşînim, dûrî bilêvkirinên neqişînê , xefkên wê , ez
dibêjim: tu xweşiya neasayî yî ji gotinên puç re,û evîna vala
ji bezên rewanbêjiyê yî û kulîstrola şengiyê, dilpijokî
dilxwastinê dertîne, û penaberî tirsê peyda dike, û her wisa li
ber çavên barandinê, di nimêja bîrêkirinê de ez diramim, rêyên
zerbûyî dihêlim, xweşiyê kevir nakim, ta ku dapîrên te yên
sihirbaz li min razî bibin, bi sihik e ew pêkvenûsan , tariye ew
cihêbûn,ji bilî xirbeyên hêsirên te yên payîzî tiştekî
guhdar nakim, li ser milên rêyan de , ez kefa toza genî dûr
dikim, ji aramiya xwe ez pendê xwe digrim, û ji kokên evîna xwe
ez sîndîganekê distînim.
Ew xwezî
roçûn in , zerbûyî ne û virmor in, xwe li tirênên pêxwas de
bi cih kirin e , aliyên xwe natewînin ji şorbûna hêsirên me yên
zengarî, ji pirsên te re deziyên puç in, pepkûkiyê tînin, û
bizdana beraxaftina bêhêvî ne , ji wendabûnê re stonên dil
e, ji cîhanên min re ew çirûsîn e , jê re nifira şînbûnê ye
di nîvê girîneke ne berçav , ew evîna kelî min li ser lêvên
te kuştî hîşt, wek payizek e nerm, û min ji derveyî sînorên
axdariyê çekir, bi serserîtiya dengên germ , bi nermbûna
kaniyekî tebitî , di nav hurgiliyên rêyan.
Tu
nihêniyek û xweziyekî , babeliskekî di nav kûrahiyê de,
zaroktiya rûkeniya te ya pêxwas , gemiyên çekirî di deryayekê
de derbas dike, û tîpên te yaseya reş binpê dike, di depên
mirinê de, di nav lêbêjên nepeniyê , ez derbas dibim, xewninên
xwe yên yekem dişopînim, berve asoya kûr diçim, pistepistên min
ji xemgîniyê diterpilin, di nav darên çandî de û li jor
beyarên pîzotê , ma gelo wê piştî temarekê vejîn bibin!!
ma gelo wê
şahiya nediyar vegerînin?
ji
serdemên nalînan , ez li ewlehî û aramiyê digerem, di nav
peyvan de ez jibîrbûyî me, xwe di nav domanê de dibînim ,tozên
ropelan derbas dikim, eynika min e zigurd bang dike, û bêdengiyê
di dilê min de vedigere, di çolên xemgîniya xwe de diterpilin, ez
li pênosa xwe ya şîn digerim, bi şopê zivistana xwe dikevim.
Natebitim
qet , sax nabim, ji henaseberdanên te sermayekî derdikevim, mîna
rondikên zuha, di hundirê sobeyek e zerbûyî , ey rengê bê ,di
kûrahiyên min de, de lêvên xwe bide min , ez wan xaç bikim, di
aigrê arezûyê xwe de wan bisojînim, pêdiviyê min bi dînbûna
te heye, min bibe, çixata berfê ji min re vêxîne, bi navê te ez
beraxaftin dibim, li ser xewinên xwe dinivîsim, û jibîr dikim ,
çendîn veşartin giranbû, berî tu hilat bibî , tu bêsînorî
,di roderkirina min de, û kefa sipiyî di çavên min de, de were,
mêya min em di perestgeha xemgînyekê de bi tenê xwe nimêjê
bikin, me bi yek dikir, û dilên me pêçandibû , li gel te jiyan
demsalên nemiriyê ne û bê te agir û argon in , piştî te ti
şahî venagere !
Dema ez
dikevim hundirê ewrê de, gewdeya te dinêrim, di evînê de li ser
piştên çiyayan de bi hev digere, matmayîbûna dîmenê dipêçînim,
wek zarokekî li bilindî dareke hevrês dinêre, xwe di her awirekî
ji te xwe vedişêrim, dema tu hêdîka li min dimeyzînî , ji te
hemî keriyên xunavê derketin, li ser girên gulên sor de,
diçêriyan, evîn bi te girs dibû ta gihîşte asîmanan, ev payîza
bê te ji xwe çûktir e, nîşanek ji gavên te , dema li pêş min
were, têr dike ku girnijîn bibe, û zerbûna pelên daran bike
şînkayî.
Metirsiyên
payîzê te bi rêve dibe , li cem mirina te ya bilmez û
têgihiştina te nikare êrîşê dengê tirsê bike, ji ber tu bi
tiştê di navbera me de , ji demên hêsir û şevên zuhabûnê
kufir dibûyî .
Ev fêrbûna
te ye ,ey dîlê li cem perestgeha koçberiyê , tu qet
perwerdekirina reftarên jêbirînê di xurtaniya li hev hatinê
bernadî, ez şerkerê yê di hembêzê jiyanê de, ji fîxandina
hêviya azad di te de ez newestîm.
De armaiya
xwe hilkişîne, û ji reşatiyan koç bike.
Li rêyan
de mîna mêşa hingiva zêrîn bimeşe, qirikên kulîlkên bejî bi
maçkirin , arezû û tîbûnê badidê, de bi lêvên xwe di lêvên
min de, hingiva payîza dilpijok birjîne, û hew êdî bilorîne.
Rabe li gel
xewinên me yên yekem, wan bêne wek hevsengî û bergirî di riwê
cebilxaneya ragirtin û evdaliyê, di gorên gazindê, qêrîna
xemgîniyê di kûrahiyên xwe de vemrîne , di min de yara min êşa
moriya sor e dema li ser qûma germ hildikşe, û di min de xemgîniya
isota sor û tûj e , û di min de eger tu felsefeya yekîtiyê di
kûrahiyan de hizir bikî ,welatekî di nav xwe de dikele, ew jî
kurdistan e.
tu nediyarî
ji henaseya xwe ya destpêkê , di wê demê tu xuşka laneyê bûyî,
keça bêçariyê, neviya bilidiyan bûyî , dema sîper ji bilî xwe
kesî nexwestibû.
Ez yarê
hatî me ji gerestêrkekê di nav de, tev qurşîn û zordariye, bi
rêya te ez ji rêzên kifikê rizgar dibûm, û ji mirina xwe ez
veqetiyam, dema ez bûm bêçareyek.
Em avşînan
li ser milên dilên xwe de hildigrin , belavbûnên çiyayan di
ferehiyên giyanên xwe de kome li ser hev dikin, û girnijînên
zarokan li ser piştê dil de ezber dikin, evîna bilbilan bi
derketinê ji rekehên xwe ve efyûnkêş dikin,ji bilî evînê em
tiştekî rast nabînin, di navberê revên rewrewkên nêrumêk.
De dilê
xwe yê giran bide min , ezê wê mîna kûza gazê li kêlek dilê
xwe hilgrim, were em berfên avşînan maç bikin, bi ramûsanan me ,
wê rojbûnek jê re bê nivîsandin,wê ji me re li warên evînê
de nasnameya du evîndaran çêbibe,piştî wê emê netirsin, ji kê
bitirsin, ji narvînek serxweş û arode, ji lehiyên afirandinên me
zikmakiya xwe wergirtibû, ta ku pê bênaviyên xwe veşêre!!!!?
Di min de
te lehiya evîna har di giyanê mij de xepart, ji dîtina payîza
kedî tu dilerzî, ji xemxwariyê tu vegeşbîn dibî , li paş
seqemeke lawaz bi celbê laveyên me pirpitîbûyî, û em li ser
germahiyê êrîş dikin ,bi helkolkên xweşiya xwe tu bi
serserîtiya di şevên şeydabûna demkêş de kêfxweş dibî, bi
mestbûnê tu çûxlikirî dibî , di nîvê dêmên derbasbûyan de,
ên guh nedan maçên me yên sêgoşeyî, ev dil biçûk e li ser
dînbûnê , xerabûyî ye mîna lawaziyê di katên nîgaşbûnê de
li paş dûriyê.
Ez derdê
koçberiya te ji cîhana xwe dikşînim, derdê gurbûna te mîna
êgir , di devê çekekî zengarî dikşînim, li vir bêzariya te û
ufkufiya te , deshilatibûna te , destpêvegirtiyê te ,peşûşbûna
te , hemî xelekên nû ji tunebûnê zêde dikin, xwe li dûr
qirikên hevdîtinên nehatine jidayikbûn dipêçin, agehdar be ji
matmayîbûn û xwîntirşiyê û evdaliya bêhiş ,di perestgeha min
de, de tirsa xwe kevir bike û pey min were , were li aliyê qubleya
min , ew nimêj û tiwaf û çûna li şikefta pîroz e.
Ew
bîrêkirin balafira giyanê ye, de rabe pêş bikeve, û xwe
netewîne wek bizinê dema kîsên lastîkî dicû li ser kevîkên
geravê, xweş bibe wek xewinê û ew armanc û hevdîtin û
bîrêkirin e piştî pevçûnê.
Min di nav
rehnên xwe yên germ de hembêz bike, mîna şevên cejinê û
ferehiyekê bide min ji zaroktiyeke ku min nejiyabû , û
sersertiyekê ku min jiyan nekiriye, nerm be bi evînê , çendîn ew
bi hêz e , dirêj û girs e, lêbelê birîndar e ji dijwariya
zordariyê.
Strana xwe
xelatî min bike , di katên şeva dawî de, zinadên me hevdû
xwarin , lêvên me ji maçan şewq dan, gewdeya te di tariyê de
mîna şûrekî dibriqe, ez te dixwînim, evdalî û hilm û di te de
kefa xwe , dilpijûkî û dînbûnê di malzarokê te de diçînim,
de were min bi barana lêvên xwe û giyanê binuxumîne,ji ber ku ez
çiyakî rût im û lutkeyek e bi mijê mişt im , şiyar be ji
bilindiyekê te nagihîne min, agehdar be ji xwe ji ber carne tu ne
wek xwe yî.
Jiyan tê
rêvebirin bi evîna zordar, wek evîna me yê a giroveriya heyvê
distîne, di dilê min de êşa bilûrê ye, dema zikê xwe digvuşê
wek e ku di sanceke giran de be, di dilê min de bîbelank diweşin,
wek hêsiran û dîmenê wek girnijînan nîgar dikin,di min de êşa
avê ye dema berve germiyê derbas dibe, û êşa solafê ye , dema
ji bilindiyan dikeve, serserîtiya kûrahiya bilmez min çedikin, ji
jiyanê tiştekî hîn nebûn ji bilî zanista puçbûnê û wêjeya
gotinên vala, li pergalekî ji germbûnekê digerim, hîn jidayik
nebûye, di cakêtin pembûyî û ji bahozên ku nikaribûn sextebûna
şîndariyê hilkişînin, ji bîçimên ku nazdariya erdê radikin û
pirs dikin çi rê heye ku mirov xwedê bixapîne, ax çendîn êşên
min kûr in, dema kovanan erzan dibînin , dema mîx diçînin li
çaxê xaçkirinê.
Wax çendîn
nalîn giran e , dema hêlana min bû û çenteya min bû, û ev keça
ciwan yê şanên tengezaryê xelatî min kiribû, û bar kir.
Wax ji
nalîna te çendîn wek mirinê ye û ez jê têrbûme , ew
sîndigana çendîn zorê li ser bê dike dema dînbûnê , bibe
mînakek li ser pêdara sindîganê dema dîdariya şahiyê dike, em
fêrî xemgîniya erd û çiyan bûn e , û derzandina binê lingan,
dema diçin lutkeyan , xwe amade bike ji maçkirina min re , roçûyî
ye ew şahî , wêranbûyî ye wek quma germahiyê de katên nîvrûyê
a yekem.
Gewdeya te
sehneya zorengên rojhilatî ne, metirsiya hovîtiyê li cem birçiyan
e, ew bayê sir e yê windabûnê dikuje ji damarê.
Nazik bibe
mîna gulê piştî bihinkirinê û bi xweşiyê bibe bax, dema
hembêzkirinê, me xemgîniyê sêdar kir û keserberdanê gurand,
ez bê te tenê depek cam im, mirin û jiyanê ji derveyî te
zîndanekî bi girtiyan tijebûye, ji te re tiliîliyên zaroktiya
xweda di nivîna jîndaran de , ji te re maçên xwîna min dema li
ser girên memikên te gur dibin ta çavên tariyê derxînin, ey
hêrsa şeydabûnê ,ji te re hewayên giyanê min yê bi bîrêkirinê
lihevhatî dibin, ji mêrga giyanê te ye, yê çîrokên te kurtas
dikin xwedawenda min, ey balindeya quntaran, di bîra min de tu bûyî
bahoz, tu çîroka evîna min e xwînçûyî yî, zelalî tu mîna
ava Feratê, ji lêvên te re tîbûna min e kurdistanî, ji azadî û
qêrînan re xwe ditewîne, evîna te ji min re bajarê min e ,
encama pozbilindiya wê ye, û zîrekbûna zarokên wê ye , xwe ji
xwelîdankê mirinê re nahêle, xwe ji nezaniya hovan diparêze.
Ji te hez
dikim, xwedawenda min , di serdema bêmêriya pêxemberan, di te de
efsanên evîndaran kurtas dibin, di te de lehengiyên nalînê ji
pakrewaniyê, ji dema tazîbûnê de tacandin dibin, di te de
serkeftina Kobanê tê nirxandin, ne quretiya Isparta.
Ji
pistepistê te re qêrîn xwe xûz dike, mîna Xandî , û hildikşe
çiyan bi pergalê Gîvara, û pabendî narvîna Sêzîf dibe ,bi
hilgirtina hîmên bîrêkirina min ji te re.
Eger ez
hizrekî navînbama , wê te ez sirûdeke bi qircir bixwestama ,
tenaziya xwe bi vedengê xemê dike.
Eger ez ew
girnijîna derbasbûyîbama, wê min karîba dûr li paş çermên
mirinê bi te tevderbasbûma.
